เหมือนอยู่บ้านแต่ไม่ใช่บ้าน? รู้จักภาวะ ‘Solastalgia’ ความเจ็บปวดลึกๆ ของคนหาดใหญ่ และวิธีรักษาใจด้วยกฎ ‘ขอแค่ 30 เซนติเมตร’

คุณกำลังรู้สึกแบบนี้อยู่ไหม? นั่งอยู่ในบ้านของตัวเองแท้ๆ แต่กลับรู้สึก ‘คิดถึงบ้าน’ มองออกไปที่ถนนเส้นเดิม ตึกแถวคูหาเดิม แต่กลับรู้สึก ‘แปลกแยก’ และหดหู่อย่างบอกไม่ถูก อาการนี้ไม่ได้แปลว่าคุณกำลังจะเป็นบ้า แต่มันมีชื่อเรียกทางจิตวิทยาว่า Solastalgia (โซลาสแทลเจีย)

Solastalgiaคืออะไร

คำนี้ถูกบัญญัติโดยศาสตราจารย์ Glenn Albrecht ในปี 2005 มาจากการผสมคำว่า Solace (สิ่งปลอบประโลมใจ) + Desolation (ความรกร้าง) + Nostalgia (ความถวิลหา)

มันคือความทุกข์ระทมที่เกิดจากการสูญเสียสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ปกติเราจะ Homesick เมื่อต้องไกลบ้าน แต่ Solastalgia เกิดขึ้นเมื่อ ‘บ้าน’ นั่นแหละที่เปลี่ยนไปจนเราจำไม่ได้

เมื่อหาดใหญ่ไม่เหมือนเดิม

สำหรับคนหาดใหญ่ ภาพกองขยะภูเขาเลากา คราบโคลนบนกำแพงหรือรอยน้ำท่วมที่ยังติดอยู่ตามเสาไฟ ไม่ได้เป็นแค่ความสกปรกทางสายตา แต่มันคือการสูญเสียอัตลักษณ์

ความทรงจำที่เรามีต่อสถานที่นั้นถูกทาบทับด้วยภาพความเสียหาย ทำให้ Sense of Belonging (ความรู้สึกเป็นเจ้าของ) สั่นคลอน เราจึงรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าที่ยืนงงอยู่ในเมืองของตัวเอง

กู้คืนด้วยกฎ30เซนติเมตร

การเยียวยา Solastalgia ที่ดีที่สุดคือการลงมือทำในสิ่งที่ควบคุมได้ ขอเสนอทางออกง่ายๆ ที่ไม่ต้องเล่นใหญ่อย่างการทำความสะอาดหน้าบ้านตัวเอง แล้วขยับออกไปอีกแค่ 30 เซนติเมตร หรือ 1 ไม้บรรทัด

ในฐานะประชาชนคนธรรมดาไม่ต้องไปกวาดถนนทั้งสาย แค่กวาดเลยเขตบ้านเราไปนิดเดียว เพื่อแบ่งปันพื้นที่สะอาดให้เพื่อนบ้าน เมื่อบ้านข้างๆ ทำเหมือนกัน พื้นที่ 30 เซนติเมตรของทั้งสองบ้านจะมาบรรจบกัน กลายเป็นทางเดินเท้าที่สะอาดต่อเนื่องกันโดยอัตโนมัติ

กวาดบ้านตัวเองเสร็จแล้ว อย่าลืมแถมให้เมืองอีกคนละ #หนึ่งไม้บรรทัด

เพื่อกู้คืนบ้านหลังเดิมของเรากลับมา

อ้างอิง

– Albrecht, G. (2005). Solastalgia: A New Concept in Health and Identity.

__

#HeartYaiComeback #HugHeartYai

#CurioCity #HatyaiConnext #หาดใหญ่

#Solastalgia #30cmRule