ความเสียหายจากการบริหาร ไม่สามารถชดเชยได้ด้วยความน่ารัก กับดักแฟนคลับการเมือง ทำไมต้องเลิกมองนักการเมืองเป็นดารา ?

ความเสียหายจากการบริหาร ไม่สามารถชดเชยได้ด้วยความน่ารัก กับดักแฟนคลับการเมือง ทำไมต้องเลิกมองนักการเมืองเป็นดารา ? . ในยุคที่โซเชียลมีเดียทำให้เส้นแบ่งระหว่าง 'นักการเมือง' กับ 'อินฟลูเอนเซอร์' พร่าเลือน เราเห็นปรากฏการณ์ Celebritization of Politics หรือการที่นักการเมืองสร้างภาพลักษณ์ประหนึ่งศิลปินดารา มีแฟนคลับคอยตามเชียร์ ถือป้ายไฟ และปกป้องทุกการกระทำ สิ่งนี้อาจดูเป็นสีสัน แต่ในเชิงรัฐศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ นี่คือสัญญาณอันตรายของระบบประชาธิปไตย เพราะเมื่อไหร่ที่เรามองนักการเมืองด้วยสายตาของความรัก เราจะสูญเสียสายตาแห่งเหตุผลในการตรวจสอบทันที . #ภาพลวงตาของความใกล้ชิด ทางจิตวิทยามีทฤษฎีที่เรียกว่าพฤติกรรมที่เราสร้างความผูกพันทางอารมณ์ข้างเดียวกับบุคคลสาธารณะผ่านสื่อ เราเห็นเขาไลฟ์สด กินข้าว พูดคุยตลกโปกฮา จนรู้สึกเหมือนเขาเป็นเพื่อนหรือคนในครอบครัว ผลเสียที่ตามมาคือเรามักจะให้อภัยความผิดพลาดเชิงนโยบายของเขาง่ายเกินไป เพียงเพราะเรารู้สึกเอ็นดูหรือชอบนิสัยส่วนตัว ซึ่งสิ่งนี้อันตรายมากสำหรับการบริหารเมือง เพราะความเสียหายจากการบริหารงานไม่สามารถชดเชยได้ด้วยความน่ารัก . #ความสามารถไม่ได้วัดที่หน้าตา อีกกับดักทางความคิดคือ Halo Effect คือการที่เราเอาความประทับใจด้านเดียว ไปเหมารวมว่าเป็นความสามารถทั้งหมด เช่น เห็นผู้สมัครหน้าตาดี พูดจาฉะฉาน บุคลิกดี เราจะด่วนสรุปไปเองว่าเขาต้องบริหารเก่งหรือซื่อสัตย์ด้วย ทั้งที่ในความเป็นจริง ทักษะการพูดกับทักษะการบริหารจัดการเป็นคนละเรื่องกัน การแก้ปัญหาน้ำท่วมหรือเศรษฐกิจหาดใหญ่ ต้องการวิศวกรสังคมหรือนักบริหารมืออาชีพ ไม่ใช่ต้องการนักแสดงที่แสดงบทบาทผู้นำได้สมจริง . #ไม่ใช่ศิลปินแต่คือลูกจ้าง ความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับนักการเมือง ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบ 'แฟนคลับ-ไอดอล' ที่ต้องคอยซัพพอร์ตให้กำลังใจ แต่ต้องเป็นความสัมพันธ์แบบนายจ้าง-ลูกจ้าง ตามหลักการแล้วเราจ้างเขาด้วยภาษี เพื่อให้เขามาทำงานบริการสาธารณะ ถ้าลูกจ้างทำงานพลาด บริษัทเสียหาย นายจ้างมีหน้าที่ต้องตำหนิหรือประเมินผลงาน ไม่ใช่คอยปกป้องว่า "ทำเต็มที่แล้ว" . #เปลี่ยนเสียงเชียร์เป็นการตรวจสอบ หากคนหาดใหญ่ยังติดอยู่ในวังวนของการเมืองแบบ ยึดติดตัวบุคคล เราจะได้ผู้นำที่เก่งแต่เรื่องการสร้างภาพ แต่ยังขาดความชัดเจนเรื่องเนื้อหานโยบาย ถึงเวลาที่เราต้องวางป้ายไฟลง แล้วหยิบ แว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดนโยบายและการใช้งบประมาณแทน . จำไว้ว่า... นักการเมืองไม่ได้ต้องการความรักจากคุณ เขาต้องการคะแนนเสียง และคุณไม่ได้ต้องการดารามาประดับเมือง แต่ต้องการคนทำงานที่จะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของคุณดีขึ้นจริงๆ . อ้างอิง - Street, J. (2004). Celebrity Politics: Legitimate Political Representation or Public Showbiz?. British Journal of Politics and International Relations. - Horton, D., & Wohl, R. R. (1956). Mass Communication and Para-Social Interaction. Psychiatry. - Thorndike, E. L. (1920). A Constant Error in Psychological Ratings. Journal of Applied Psychology. __ #HeartYaiComeback #HugHeartYai #CurioCity #HatyaiConnext #PoliticalBehavior #เลือกตั้ง69 #การเมืองหาดใหญ่ #หาดใหญ่ #ประชาธิปไตยhatyaiconnext

ในยุคที่โซเชียลมีเดียทำให้เส้นแบ่งระหว่าง ‘นักการเมือง’ กับ ‘อินฟลูเอนเซอร์’ พร่าเลือน เราเห็นปรากฏการณ์ Celebritization of Politics หรือการที่นักการเมืองสร้างภาพลักษณ์ประหนึ่งศิลปินดารา มีแฟนคลับคอยตามเชียร์ ถือป้ายไฟ และปกป้องทุกการกระทำ สิ่งนี้อาจดูเป็นสีสัน แต่ในเชิงรัฐศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ นี่คือสัญญาณอันตรายของระบบประชาธิปไตย เพราะเมื่อไหร่ที่เรามองนักการเมืองด้วยสายตาของความรัก เราจะสูญเสียสายตาแห่งเหตุผลในการตรวจสอบทันที

ภาพลวงตาของความใกล้ชิด

ทางจิตวิทยามีทฤษฎีที่เรียกว่าพฤติกรรมที่เราสร้างความผูกพันทางอารมณ์ข้างเดียวกับบุคคลสาธารณะผ่านสื่อ เราเห็นเขาไลฟ์สด กินข้าว พูดคุยตลกโปกฮา จนรู้สึกเหมือนเขาเป็นเพื่อนหรือคนในครอบครัว ผลเสียที่ตามมาคือเรามักจะให้อภัยความผิดพลาดเชิงนโยบายของเขาง่ายเกินไป เพียงเพราะเรารู้สึกเอ็นดูหรือชอบนิสัยส่วนตัว ซึ่งสิ่งนี้อันตรายมากสำหรับการบริหารเมือง เพราะความเสียหายจากการบริหารงานไม่สามารถชดเชยได้ด้วยความน่ารัก

ความสามารถไม่ได้วัดที่หน้าตา

อีกกับดักทางความคิดคือ Halo Effect คือการที่เราเอาความประทับใจด้านเดียว ไปเหมารวมว่าเป็นความสามารถทั้งหมด เช่น เห็นผู้สมัครหน้าตาดี พูดจาฉะฉาน บุคลิกดี เราจะด่วนสรุปไปเองว่าเขาต้องบริหารเก่งหรือซื่อสัตย์ด้วย ทั้งที่ในความเป็นจริง ทักษะการพูดกับทักษะการบริหารจัดการเป็นคนละเรื่องกัน การแก้ปัญหาน้ำท่วมหรือเศรษฐกิจหาดใหญ่ ต้องการวิศวกรสังคมหรือนักบริหารมืออาชีพ ไม่ใช่ต้องการนักแสดงที่แสดงบทบาทผู้นำได้สมจริง

ไม่ใช่ศิลปินแต่คือลูกจ้าง

ความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับนักการเมือง ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบ ‘แฟนคลับ-ไอดอล’ ที่ต้องคอยซัพพอร์ตให้กำลังใจ แต่ต้องเป็นความสัมพันธ์แบบนายจ้าง-ลูกจ้าง ตามหลักการแล้วเราจ้างเขาด้วยภาษี เพื่อให้เขามาทำงานบริการสาธารณะ ถ้าลูกจ้างทำงานพลาด บริษัทเสียหาย นายจ้างมีหน้าที่ต้องตำหนิหรือประเมินผลงาน ไม่ใช่คอยปกป้องว่า “ทำเต็มที่แล้ว”

เปลี่ยนเสียงเชียร์เป็นการตรวจสอบ

หากคนหาดใหญ่ยังติดอยู่ในวังวนของการเมืองแบบ ยึดติดตัวบุคคล เราจะได้ผู้นำที่เก่งแต่เรื่องการสร้างภาพ แต่ยังขาดความชัดเจนเรื่องเนื้อหานโยบาย ถึงเวลาที่เราต้องวางป้ายไฟลง แล้วหยิบ แว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดนโยบายและการใช้งบประมาณแทน

จำไว้ว่า… นักการเมืองไม่ได้ต้องการความรักจากคุณ เขาต้องการคะแนนเสียง และคุณไม่ได้ต้องการดารามาประดับเมือง แต่ต้องการคนทำงานที่จะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของคุณดีขึ้นจริงๆ

อ้างอิง

– Street, J. (2004). Celebrity Politics: Legitimate Political Representation or Public Showbiz?. British Journal of Politics and International Relations.

– Horton, D., & Wohl, R. R. (1956). Mass Communication and Para-Social Interaction. Psychiatry.

– Thorndike, E. L. (1920). A Constant Error in Psychological Ratings. Journal of Applied Psychology.

#HeartYaiComeback #HugHeartYai #CurioCity #HatyaiConnext #PoliticalBehavior #เลือกตั้ง69 #การเมืองหาดใหญ่ #หาดใหญ่ #ประชาธิปไตย

Post Views: 21